باورصاد

طوایف و تیره‌های بختیاری

قوم بختیاری به دو شاخه ی بزرگ چهارلنگ و هفت لنگ تقسیم می‌شود.

چهارلنگ شامل شش باب؛ محمود صالح (ممصالح)، کینورسی ، ذلکی، میوند، 

موگویی وهم چنین ممبینی است.

هفت لنگ نیز شامل چهار باب؛ بابادی، دورکی، دیناری و بهداروند است.

/**/ /**/

تقسیم بندی هفت لنگ ها و چهارلنگ ها یکی از دقیق ترین و ناب‌ ترین تقسیم بندی‌ها در بین ایل‌ها و اقوام ایران و جهان می باشد و اکثر قوم شناسان بر این باورند که در نوع خود بی نظیر است. بد نیست بدانیم این تقسیم بندی توسط خود بختیاری‌ ها و توسط خان‌ ها و بزرگان ایل برای دست یابی بهتر مردم بختیاری به یک دیگر انجام شد و اصولاً چند روستای نزدیک به هم را با هم جمع می بستند و یک نام بر روی آن‌ها می گذاشتند. البته نه بدین معنی که مثلاً طایفه ی دورکی از یک نژاد و طایفه بابادی از نژاد دیگر، بلکه تقسیم بندی نوعی تقسیم بندی سیاسی است مانند تقسیم بندی استان های یک کشور. به طایفه‌ های هم جوار که در یک منطقه زندگی ‌می‌ کنند یک باب گویند. بحث باب‌ها در میان خود ایشان هم زیاد رواج ندارد، اما مهم طایفه های هر باب است. برای نمونه از طایفه‌ های مهم می توان به اورک، بابادی، ململی، راکی، بابا احمدی، موری، گندلی، زراسیوند و... اشاره کرد. حال آن که هر کدام از این‌ها نیز زیرمجموعه دارند.

موقعيت طايفه ی باورصاد در زیر مجموعه ی چهارلنگ بدین قرار است.

/**/ چهارلنگ  /**/

کیان ارثی

سُهونی

باورصاد - حموله - کهیش.

در اینجا سهونی به معنی سه خانه یا خانواده معنی می دهد

نام این طایفه از نظر نگارش، گاهی باورساد و گاهی نیز باورصاد نوشته می‌شود و واژه‌ای پهلوی بوده و به معنای محکم و استوار در ایمان و باور می‌باشد. در واقع باورصاد به معنی کسی است که در ایمان و عقیده‌ای که دارد محکم و پابرجاست. در لغت‏نامه دهخدا کلمه‏ ی باورساد به معنای خوش باور و بی‌غل و غش آمده است.

/**/ /**/

و حالا تش ها  یا زیر مجموعه ی طایفه ‌ی باورصاد به  قرار زیر است.

     هلیلی - شنگی - کرشهی - شامی - خواجه - تالیاوند - گنج علیوند - ورمحمود -

     متورک و کورکور.

   طایفه باورصاد بیشتر در شهر مسجدسلیمان سکونت داشته‌اند و برای سالیان متمادی از عمده مالکان مسجدسلیمان بوده اند. عمده نقاط سکونت آن‌ها در استان خوزستان عبارتند از از باغ چشمه علی، باغ عبده شاه، دروازه، چشمه زالوک، زمان آباد، قله تل اندیکا، نصیرآباد، چه درخت، برد سرغلیان و تنگ مو. برخی از نقاط سکونت ییلاغی، یا سردسیر آن‌ها در استان چهارمحال و بختیاری عبارتند از اوج بغاز، وانان، ورعبدالله، کرسونک،مرغملک و سامان.