پیامبران ایران زمین 9

كوروش كبير

آرامگاهى كه در دشت مرغاب (پاسارگاد) مدت هاى مديدى به نام مقبره مادر سليمان شناخته شد، اكنون به عنوان آرامگاه كوروش كبير مورد قبول عامه مردم وبسيارى از كارشناسان است.
كتابى به نام كوروش كبير (ذوالقرنين) نوشته ابوالكلام آزاد موجود است كه در اين كتاب قراين بسيارى آورده شده كه قرآن كوروش را همان ذوالقرنين معرفى مى كند. نظرياتى كه در اين كتاب آورده شده نظر بسيارى از علماى اسلام نظير علامه طباطبايى را به خود معطوف كرده است.
آرامگاه كوروش كبير در استان فارس، راه اصلى اصفهان به شيراز در منطقه اى بنام پاسارگاد قرار دارد.

از ديگر پيامبران دفن شده در ايران كه اطلاع دقيقى از آنها نيست عبارتند از:
حضرت قادر در دهكده بابا ولى - حضرت روبيل، نزديك رودخانه دزفول - حضرت يعقوب، در گرگان - حضرت ابراهيم خليل در سوسنگرد - حضرت ايوب در دهكده بن بن لكناى تنكابن - حضرت باحزقيل در دزفول - حضرت جرجيس در جنوب غربى شوشتر - حضرت يونس در موصل عراق - حضرت اشموئيل در ساوه - حضرت اسحاق واسماعيل در جاده دزفول به هفت تپه- حضرت صالح پيامبر در شوشتر- وحضرات سلام، سلوم، سهولى، القيا در قزوين .

طوایف و تیره‌های بختیاری

طوایف و تیره‌های بختیاری

قوم بختیاری به دو شاخه ی بزرگ چهارلنگ و هفت لنگ تقسیم می‌شود.

چهارلنگ شامل شش باب؛ محمود صالح (ممصالح)، کینورسی ، ذلکی، میوند، 

موگویی وهم چنین ممبینی است.

هفت لنگ نیز شامل چهار باب؛ بابادی، دورکی، دیناری و بهداروند است.

/**/ /**/

تقسیم بندی هفت لنگ ها و چهارلنگ ها یکی از دقیق ترین و ناب‌ ترین تقسیم بندی‌ها در بین ایل‌ها و اقوام ایران و جهان می باشد و اکثر قوم شناسان بر این باورند که در نوع خود بی نظیر است. بد نیست بدانیم این تقسیم بندی توسط خود بختیاری‌ ها و توسط خان‌ ها و بزرگان ایل برای دست یابی بهتر مردم بختیاری به یک دیگر انجام شد و اصولاً چند روستای نزدیک به هم را با هم جمع می بستند و یک نام بر روی آن‌ها می گذاشتند. البته نه بدین معنی که مثلاً طایفه ی دورکی از یک نژاد و طایفه بابادی از نژاد دیگر، بلکه تقسیم بندی نوعی تقسیم بندی سیاسی است مانند تقسیم بندی استان های یک کشور. به طایفه‌ های هم جوار که در یک منطقه زندگی ‌می‌ کنند یک باب گویند. بحث باب‌ها در میان خود ایشان هم زیاد رواج ندارد، اما مهم طایفه های هر باب است. برای نمونه از طایفه‌ های مهم می توان به اورک، بابادی، ململی، راکی، بابا احمدی، موری، گندلی، زراسیوند و... اشاره کرد. حال آن که هر کدام از این‌ها نیز زیرمجموعه دارند.

موقعيت طايفه ی باورصاد در زیر مجموعه ی چهارلنگ بدین قرار است.

/**/ چهارلنگ  /**/

کیان ارثی

سُهونی

باورصاد - حموله - کهیش.

در اینجا سهونی به معنی سه خانه یا خانواده معنی می دهد

نام این طایفه از نظر نگارش، گاهی باورساد و گاهی نیز باورصاد نوشته می‌شود و واژه‌ای پهلوی بوده و به معنای محکم و استوار در ایمان و باور می‌باشد. در واقع باورصاد به معنی کسی است که در ایمان و عقیده‌ای که دارد محکم و پابرجاست. در لغت‏نامه دهخدا کلمه‏ ی باورساد به معنای خوش باور و بی‌غل و غش آمده است.

/**/ /**/

و حالا تش ها  یا زیر مجموعه ی طایفه ‌ی باورصاد به  قرار زیر است.

     هلیلی - شنگی - کرشهی - شامی - خواجه - تالیاوند - گنج علیوند - ورمحمود -

     متورک و کورکور.

   طایفه باورصاد بیشتر در شهر مسجدسلیمان سکونت داشته‌اند و برای سالیان متمادی از عمده مالکان مسجدسلیمان بوده اند. عمده نقاط سکونت آن‌ها در استان خوزستان عبارتند از از باغ چشمه علی، باغ عبده شاه، دروازه، چشمه زالوک، زمان آباد، قله تل اندیکا، نصیرآباد، چه درخت، برد سرغلیان و تنگ مو. برخی از نقاط سکونت ییلاغی، یا سردسیر آن‌ها در استان چهارمحال و بختیاری عبارتند از اوج بغاز، وانان، ورعبدالله، کرسونک،مرغملک و سامان.